Shahr-i Sokhta, czyli „Spalone Miasto”, położone jest na skrzyżowaniu szlaków handlowych z epoki brązu przecinających płaskowyż irański. Pozostałości miasta z cegły mułowej reprezentują pojawienie się pierwszych złożonych społeczeństw we wschodnim Iranie. Założone około 3200 roku p.n.e. było zamieszkane przez cztery główne okresy aż do 1800 roku p.n.e., kiedy to w mieście rozwinęło się kilka odrębnych obszarów: te, na których budowano pomniki, oraz oddzielne dzielnice mieszkalne, pochówkowe i produkcyjne. Zmiany w ciekach wodnych i zmiany klimatyczne doprowadziły do ​​ostatecznego opuszczenia miasta na początku drugiego tysiąclecia. Struktury, cmentarzyska i duża liczba odkopanych tam znaczących zabytków oraz ich dobry stan wynikający z suchego pustynnego klimatu, czynią to miejsce bogatym źródłem informacji na temat powstawania złożonych społeczeństw i kontaktów między nimi w trzecim tysiącleciu p.n.e.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1456