Papahānaumokuākea to rozległa i odizolowana liniowa gromada małych, nisko położonych wysp i atoli wraz z otaczającym je oceanem, około 250 km na północny zachód od głównego archipelagu hawajskiego i rozciągająca się na długości około 1931 km. Obszar ten ma głębokie znaczenie kosmologiczne i tradycyjne dla życia rdzennej kultury hawajskiej, jako środowisko przodków, ucieleśnienie hawajskiej koncepcji pokrewieństwa między ludźmi a światem przyrody oraz jako miejsce, z którego według wierzeń powstaje życie i miejsce, do którego duchy powracają po śmierci. Na dwóch wyspach, Nihoa i Makumanamana, znajdują się pozostałości archeologiczne związane z osadnictwem i użytkowaniem przedeuropejskim. Duża część pomnika składa się z siedlisk pelagicznych i głębinowych, z godnymi uwagi elementami, takimi jak góry podwodne i zanurzone brzegi, rozległe rafy koralowe i laguny. Jest to jeden z największych morskich obszarów chronionych (MPA) na świecie.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1326