Rezydencja metropolitów bukowińskich i dalmatyńskich reprezentuje mistrzowską synergię stylów architektonicznych zbudowaną przez czeskiego architekta Josefa Hlavkę w latach 1864–1882. Obiekt, będący wybitnym przykładem XIX-wiecznej architektury historyzującej, obejmuje również seminarium i klasztor, a dominuje kopułowy kościół seminaryjny w kształcie krzyża z ogrodem i parkiem. Kompleks wyraża wpływy architektoniczne i kulturowe począwszy od okresu bizantyjskiego i uosabia potężną obecność Kościoła prawosławnego za panowania Habsburgów, odzwierciedlając politykę tolerancji religijnej Cesarstwa Austro-Węgierskiego.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1330