Dwa wzgórza tworzą obszar o powierzchni 37 ha na płaskowyżu południowej Anatolii. Wyższy wschodni kopiec zawiera osiemnaście poziomów neolitycznych okupacji między 7400 a 6200 p.n.e., w tym malowidła ścienne, płaskorzeźby, rzeźby oraz inne elementy symboliczne i artystyczne. Razem świadczą o ewolucji organizacji społecznej i praktyk kulturowych w miarę dostosowywania się ludzi do siedzącego trybu życia. Kopiec zachodni ukazuje ewolucję praktyk kulturowych w okresie chalkolitu, od 6200 r. p.n.e. do 5200 r. p.n.e. Çatalhöyük dostarcza ważnych dowodów na przejście od osiadłych wsi do aglomeracji miejskiej, która utrzymywała się w tym samym miejscu przez ponad 2000 lat. Charakteryzuje się wyjątkową osadą bez ulic, złożoną z domów skupionych tyłem do siebie, z dostępem dachowym do budynków.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1405