Tadżykistan Park Narodowy zajmuje ponad 2,5 miliona hektarów na wschodzie kraju, w centrum tzw. „Węzła Pamirskiego”, w miejscu styku najwyższych pasm górskich kontynentu eurazjatyckiego. Składa się z wysokich płaskowyżów na wschodzie i na zachodzie z postrzępionych szczytów, niektórych z nich o wysokości ponad 7000 metrów, i charakteryzuje się ekstremalnymi sezonowymi wahaniami temperatur. Najdłuższy lodowiec dolinowy poza obszarem polarnym znajduje się wśród 1085 lodowców zinwentaryzowanych na tym stanowisku, obejmujących także 170 rzek i ponad 400 jezior. W Parku rosną bogate gatunki flory, zarówno z południowo-zachodnich, jak i środkowoazjatyckich regionów florystycznych, które są schronieniem dla rzadkich i zagrożonych w kraju ptaków i ssaków (owce Marco Polo Argali, pantery śnieżne i koziorożec syberyjski i nie tylko). Park jest narażony na częste silne trzęsienia ziemi i jest słabo zaludniony i praktycznie nie dotknięty rolnictwem ani stałymi osadami ludzkimi. Oferuje wyjątkową możliwość badania tektoniki płyt i zjawisk subdukcji.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1252