Około 40 wiosek zgrupowanych w ośmiu parkach położonych w północno-zachodniej Syrii stanowi niezwykłe świadectwo życia na wsi w późnej starożytności i w okresie bizantyjskim. Opuszczone w VIII–X w. wioski, których początki sięgają I–VII w., charakteryzują się wyjątkowo dobrze zachowanym krajobrazem i pozostałościami architektonicznymi domów, pogańskich świątyń, kościołów, cystern, łaźni itp. Reliktowy krajobraz kulturowy wsi stanowi również ważną ilustrację przejścia od starożytnego pogańskiego świata Cesarstwa Rzymskiego do chrześcijaństwa bizantyjskiego. Ślady ilustrujące techniki hydrauliczne, mury ochronne i rzymskie plany działek rolnych są ponadto świadectwem mistrzostwa mieszkańców w produkcji rolnej.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1348