Miejsce to składa się z siedemnastu budynków w mieście Muharraq, trzech przybrzeżnych ławic ostryg, części wybrzeża oraz twierdzy Qal’at Bu Mahir na południowym krańcu wyspy Muharraq, skąd łodzie wypływały w kierunku ławic ostryg. Wśród zabytkowych budynków znajdują się rezydencje zamożnych kupców, sklepy, magazyny i meczet. Miejsce to jest ostatnim zachowanym kompletnym przykładem tradycji kulturowej związanej z perłami i bogactwa, jakie wytworzyło w czasie, gdy w gospodarce Zatoki Perskiej dominował handel (od II wieku do lat 30. XX wieku, kiedy Japonia rozwinęła hodowlę pereł). Stanowi także wybitny przykład tradycyjnego wykorzystania zasobów morza i interakcji człowieka ze środowiskiem, które ukształtowały zarówno gospodarkę, jak i tożsamość kulturową społeczeństwa wyspy.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1364