Zabytkowy zespół urbanistyczny dzielnicy kanałowej Amsterdamu był projektem nowego „miasta portowego” zbudowanego na przełomie XVI i XVII wieku. Obejmuje sieć kanałów na zachód i południe od historycznego starego miasta oraz średniowieczny port otaczający stare miasto, któremu towarzyszyło przeniesienie w głąb lądu ufortyfikowanych granic miasta, Singelgracht. Był to program długoterminowy, który polegał na rozbudowie miasta poprzez osuszenie bagien, wykorzystanie systemu kanałów ułożonych koncentrycznie łukami i wypełnienie przestrzeni pośrednich. Przestrzenie te pozwoliły na utworzenie jednorodnego zespołu urbanistycznego, obejmującego domy dwuspadowe i liczne zabytki. To rozszerzenie urbanistyczne było największe i najbardziej jednorodne w swoich czasach. Był to model urbanistyki na dużą skalę i aż do XIX wieku służył jako punkt odniesienia na całym świecie.
