W następstwie II wojny światowej, w posunięciu ściśle związanym z początkami zimnej wojny, Stany Zjednoczone Ameryki zdecydowały się wznowić testy nuklearne na Pacyfiku, na atolu Bikini w archipelagu Marshalla. Po wysiedleniu miejscowej ludności w latach 1946–1958 przeprowadzono 67 prób nuklearnych, w tym wybuch pierwszej bomby wodorowej (1952). Na atolu Bikini zachowały się bezpośrednie, namacalne dowody, które mają ogromne znaczenie dla oddania mocy testów nuklearnych, tj. zatopione statki wysłane na dno laguny w wyniku testów w 1946 r. oraz gigantyczny krater Bravo. Testy, odpowiadające sile 7000 razy większej niż bomba zrzucona w Hiroszimę, miały poważne konsekwencje dla geologii i środowiska naturalnego atolu Bikini oraz dla zdrowia osób narażonych na promieniowanie. Atol w swojej historii symbolizuje początek ery nuklearnej, pomimo paradoksalnego obrazu pokoju i ziemskiego raju. To pierwszy obiekt z Wysp Marshalla, który został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1339