Longobardowie we Włoszech, Miejsca Mocy, 568–774 n.e. obejmują siedem grup ważnych budynków (w tym fortece, kościoły i klasztory) na całym Półwyspie Apenińskim. Świadczą one o wielkim dorobku Longobardów, którzy wyemigrowali z północnej Europy i rozwinęli swoją specyficzną kulturę we Włoszech, gdzie w VI-VIII wieku panowali na rozległych terytoriach. Longobardzka synteza stylów architektonicznych zaznaczyła przejście od starożytności do europejskiego średniowiecza, czerpiąc z dziedzictwa starożytnego Rzymu, duchowości chrześcijańskiej, wpływów bizantyjskich i germańskiej północnej Europy. Obiekt seryjny świadczy o ogromnej roli Longobardów w duchowym i kulturalnym rozwoju średniowiecznego chrześcijaństwa europejskiego, zwłaszcza poprzez wzmacnianie ruchu monastycznego.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1318