Zbudowane od początku XVI do końca XVIII wieku, to miejsce duchowych odosobnień w tradycji sufickiej wykorzystuje tradycyjne irańskie formy architektoniczne, aby maksymalnie wykorzystać dostępną przestrzeń do pełnienia różnych funkcji (w tym biblioteki, meczetu, szkoły, mauzolei, cysterny, szpitala, kuchni, piekarni i niektórych biur). Zawiera trasę prowadzącą do świątyni Szejka, podzieloną na siedem odcinków, które odzwierciedlają siedem etapów mistycyzmu sufickiego, oddzielonych ośmioma bramami, które reprezentują osiem postaw sufizmu. Zespół obejmuje dobrze zachowane i bogato zdobione fasady i wnętrza, z niezwykłą kolekcją zabytków. Stanowi rzadki zespół elementów średniowiecznej architektury islamskiej.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1345