Góra Wutai ze swoimi pięcioma płaskimi szczytami jest świętą górą buddyjską. Krajobraz kulturowy obejmuje czterdzieści jeden klasztorów i obejmuje wschodnią salę główną świątyni Foguang, najwyższy zachowany drewniany budynek z dynastii Tang, z glinianymi rzeźbami naturalnej wielkości. Znajduje się tu także świątynia Shuxiang dynastii Ming z ogromnym kompleksem 500 posągów przedstawiających buddyjskie historie wplecione w trójwymiarowe obrazy gór i wody. Ogólnie rzecz biorąc, budynki znajdujące się na tym terenie stanowią katalog sposobu, w jaki architektura buddyjska rozwijała się i wpływała na budownictwo pałacowe w Chinach przez ponad tysiąc lat. Góra Wutai, dosłownie „góra pięciu tarasów”, jest najwyższą w północnych Chinach i wyróżnia się morfologią stromych zboczy z pięcioma otwartymi, bezdrzewnymi szczytami. Świątynie budowano w tym miejscu od I wieku naszej ery do początków XX wieku.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1279