Nieruchomość stanowi reprezentatywny zespół dziesięciu modernistycznych budynków i zespołów miejskich zbudowanych w latach 60. XX wieku i wczesnych 90. XX wieku, czyli w okresie kształtowania się odbudowy i transformacji Taszkentu po trzęsieniu ziemi w 1966 roku. W skład serii wchodzą muzea, sale wystawowe, zespoły mieszkalne, instytucje kultury, obiekty naukowe lub infrastrukturalne, odzwierciedlające szerokie spektrum funkcjonalne późnosowieckiej twórczości architektonicznej. Dziewięć z dziesięciu części składowych znajduje się wzdłuż nowo zaplanowanych osi urbanistycznych odbudowanego centrum miasta, jak określono w kolejnych planach zagospodarowania przestrzennego, które przekształciły Taszkent w nowoczesną socjalistyczną metropolię. Razem przedstawiają główne przestrzenie publiczne miasta i demonstrują integrację modernistycznych zasad planowania z lokalnymi warunkami klimatycznymi, sejsmicznymi i kulturowymi. Łącznie obiekt seryjny ilustruje odrębną fazę modernizmu architektonicznego charakteryzującą się budownictwem uprzemysłowionym, inżynierią odporną na wstrząsy sejsmiczne oraz dostosowaniem standardowych systemów do regionalnych materiałów, tradycji i ograniczeń środowiskowych.

Źródło: World Heritage Convention
https://whc.unesco.org/en/list/1766