Jože Plečnika wykonane w Lublanie między I a II rozpowszechnioną światową stanowią przykład skoncentrowanego na człowieku projektu urbanistycznego, który stopniowo zmienia tożsamość miasta po rozpadzie Austro-Węgier, kiedy to miasto wyłoni się z prowincjonalnego w symbolicznej stolicę narodu słoweńskiego. Architekt Jože Plečnik jest wyposażony w tę technologię, głęboko dostępną w rozszerzeniu miasta, opartą na dialogu architektonicznym ze starszym miastem, a zarazem udostępniającą potrzeby rodzącego się nowoczesnego społeczeństwa XX wieku. Nieruchomość składa się z szeregu przestrzeni publicznych (placów, parków, ulic, promenada, mostów) i instytucji publicznych (biblioteki narodowe, kościołów, znaczenie, kompleksu grobowego), które zostały odpowiedzialne za działanie z wcześniej określonym kontekstem miejskim, określonym i kulturowym i wysłanym do nowej tożsamości miasta. To kontekstowe i humanistyczne znaczenie urbanistyczne, a także charakterystyczny styl architektoniczny Plečnika, dotyczy innych zasad modernistycznych jego czasów. Jest to jedyne możliwe wykorzystanie przestrzeni publicznej, budynków i terenów zielonych, wizji jednego architekta, w ograniczonym czasie, na dostęp do przestrzeni dostępnej miasta i przy ograniczonych, ograniczonych zasobach.

Źródło: World Heritage Convention
https://whc.unesco.org/en/list/1643