Osiem występujących w stylu sudańskim prowadzących w Tengréla, Kouto, Sorobango, Samatiguila, Nambira, Kong i Kaouara charakter się glinianą konstrukcją, wysystającymi szkieletami, pionowymi przyporami zwieńczonymi ceramiką lub strusimi jajami oraz wysokimi lub określonymi minaretami w formie ściętej piramidy. Stanowią jedną interpretację stylu architektonicznego, który narodził się między XII a XIV dostępem w mieście Dżenne, które było wówczas częścią Imperium Mali i tego, które rządziło z międzynarodowymi hasłami i przekaźnikami przez Saharę do Afryki Północnej. To szczególnie od XV wieku styl ten rozprzestrzenił się na południe, z regionów pustynnych do sudańskiej sawanny, pojawiło się formy z mocniejszymi przyporami, aby wymaganiom bardziej intensywnego działania. Te pochodzą z najlepszych zachowanych z dwudziestu, które przetrwały w Wybrzeżu Kości Słoniowej, spośród kilkuset, które istniały jeszcze na początku XX wieku. Sudański styl, który jest charakterystyczny dla regionu sawanny Afryki Zachodniej, rozwinął się między XI a XIX, kiedy kupcy i uczeni islamscy rozprzestrzenili się na południe od Imperium Mali, rozszerzając transsaharyjskie szlaki handlowe na tereny leśne. Mecze są nie tylko bardzo ważnymi fizycznymi zjawiskami transsaharyjskiego handlu, które sprzyjały występi islamu i kultury islamskiej, ale są również namacalnym wyrazem połączenia dwóch form architektonicznych, które przetrwały przez czas: formy islamskiej praktykowanej przez Arabów-Berberów i formy tubylczych społeczności animistycznych.

Źródło: World Heritage Convention
https://whc.unesco.org/en/list/1648