Wykorzystanie lokalnego wapienia ukształtowało konstrukcję starego miasta Hebron/Al-Khalil w okresie mameluckim, między 1250 a 1517 rokiem. Centrum zainteresowania miasta stanowił meczet Al-Ibrahimi/grobowiec patriarchów, którego budynki znajdują się na terenie zbudowanym w I wieku naszej ery w celu ochrony grobowców patriarchy Abrahama/Ibrahima i jego rodziny. Miejsce to stało się miejscem pielgrzymek trzech religii monoteistycznych: judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. Miasto leżało na skrzyżowaniu szlaków handlowych dla karawan kursujących pomiędzy południową Palestyną, Synajem, wschodnią Jordanią i północą Półwyspu Arabskiego. Chociaż kolejny okres osmański (1517-1917) zwiastował rozszerzenie miasta na okolice i przyniósł liczne uzupełnienia architektoniczne, w szczególności podniesienie poziomu dachów domów w celu uzyskania większej liczby pięter, ogólna morfologia mamelucka miasta wydaje się niezmieniona, z hierarchią obszarów, dzielnicami opartymi na grupach etnicznych, religijnych lub zawodowych oraz domami z grupami pomieszczeń zorganizowanymi w systemie w kształcie drzewa.

Źródło: World Heritage Convention
http://whc.unesco.org/en/list/1565